වයර්

දේවයන් jහන්ස!මෙන්න මෙහෙම දේකුත් තියෙනව

වයර්

කනේ කරේ අතුණුබහන් සේ  ය

මස දියවුණ සැකිලි රුවක පවා වේ  ය

ලොව පෙරැළී විසුණු වුවද තාරුණ්‍යය මේ   ය

නිතර ඇලෙන මුහුණු පොතේ නෑ  ය

අනේ රාලහාමි...

රාලහාමිලා නිසා මහපාරෙ ට්‍රැපික්

ඉස්සර වගේ නෙවෙයි දේවයන් වහන්ස! දැන් කාලෙ වාහන වැඩියි. පොදු ප්‍රවාහනේ වළපල්ලට ගියාම තමතමන් වාහන ගන්නව. බොරුවක් නෙමෙයි. තමන් මොන විදිහෙන් හරි හම්බ කරලා මිලදී ගත්ත වාහනේ  මගදි වෙන කවුරුවත් නග්ගාගෙන යන්නෙ අහවල් දේකටයැ. ඒක සමාජෙ තියෙන වහුකුණු කම වෙන්න පුළුවනි. අනෙකා ගැන හොයාබලනේක තුරන්වෙලා ගිහින්නෙ තියෙන්නෙ. සල්ලි හම්බකරලා ලාභරේට්ටුව වැඩිකරගන්නේක නේ දැන් සිද්ධ වෙන්නෙ. අපි මීට කලිනුත් කිවුවා වගේ ආදරය කියන කොන්දේසි විරහිත පරිත්‍යාගයට දැන් කෙළවිලා ගිහින්. සේරම සිද්ධ වෙන්නෙ කොන්දේසි උඩනෙ දේවයන් වහන්ස!

වාහනවලින් පාර පිරුණම ඒවා එහාට මෙහොට තරගන්න කවුරුවත් කැමැති නැත්තෙත් ඒ හින්දානෙ. අන්න එහෙම වෙලාවක තමයි අපට යුනිපෝම්කාර මහත්මයකුගේ අත්උදවුව ඕන කරන්නෙ.  ඒත් ඉතිං ඒකට පැය 24ක්ම මහපාරෙ මුදුනෙ රාජකාරි කරන්න බැහැනෙ. ඒ හන්දාම තමයි පාරෙ මංසන්ධිවල සිග්නල් කණූ සවිකරලා තියෙන්නෙ.  පොලීසියේ රාලහාමි කෙනෙක් නැති වුණත් ඒවා වැඩ. නමුත් දේවයන් වහන්ස!

ට්‍රැපික් රාලහාමියි, සිග්නල් ලයිටුයි දෙකම වැඩ කරන්න පටන් අරන් තියෙන හන්දා එක තැනකට ගාල්කරන වාහන නිසා අමාරුවේ වැටෙන්නේ මගී ජනතාව වන අපිනෙ. අනේ අපේ රාලහාමිලාට කියන්න දේවයන් වහන්ස. පොඩ්ඩක් පැත්තකට වෙලා හැංගිලා බලන්ඉන්න කියලා. එතකොට පෙනේවි සිග්නල් කණුවලට කීකරුව වාහන සීරුමාරු වෙන හැටි. දන්නවනෙ දේවයන් වහන්ස! පාරෙ නීතිය කැඩුවොත් එතැනදිම හොඳ සබ්බුවක් ලැබෙන විත්තිය. එක්කො ඔන්දස්පොට්. නැත්නම් අංග විකල.

කෙහොම වුණත් කෑගහගෙන ගිලන්රථයක් ආවොත් නං රජ්ජුරුවන්ගෙ පිරිච්ච බඩගෙඩියට කෙහෙල් ගෙඩියකුත් යැව්ව වගේ සියලු බාධක මැදින් ඒ ලෙඩාඩ යන්න ලැබෙනව. ඒක ඉතින් නොකර පුළුවනෑ දේවයන් වහන්ස..සමහර රාලහාමිලා අර සිග්නල් කණුවල ලයිටි නිවාදාලා අතින් සිග්නල් දදා වාහන හසුරවනවා මං දැකලා තියෙනව. ඒ මොකෝ දන්නෑ දේවයන් වහන්ස!

අපූරු පාඩමක්

මැතිවරණ කොමසාරිස් තුමාගේ ලොකු පරිප්පු හොද්ද

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කියන්නෙ සුළුතරයට අගතියක් නොකර බහුතරයේ මතය ක්‍රියාත්මක කිරීම.

රෑ කැමට පවුලක මවත් පියාත් ලොකු පුතාත් දියණියක් බත් කෑමට ප්‍රිය කරනවා. නමුත් ඒ ගෙදර පොඩි පුතාත් චූටි දියණිත් ප්‍රිය කරන්නේ පාන් කෑමටයි. එනම් මේ පවුලේ බහුතරය බත් කෑමටත්, සුළුතරය පාන් කෑමටත් කැමැතියි.

අම්මා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව කටයුතු කළේ ලොකු පරිප්පු හොද්දක් හදලයි. කරවල බැදුමකුත් හැදුවා වැඩිපුර ලුණු දමලා

දැන් පාන් කන අයටත් බත් කන අයටත් දෙගොල්ලටම ලොකු පරිප්පු හොද්දක් තියෙනවා. ඒ දෙගොල්ලටම කෑමට හැකි කරවල බැදුමකුත් තියෙනවා දේවයන් වහන්ස.. මේ අපූරු පාඩම කියාදුන්නේ මැතිවරණ කොමිසමේ සභාපති මහින්ද දේශප්‍රිය මහත්තයා 2017 ජූනි 26 වැනිදා.

පත්තර ගැන

පත්තරයත් බඩුවක්.

අද සමාජෙ මොන වගේද! මේක ඊනියා ධනේශ්වර සමාජයක් දේවයන් වහන්ස. ඒ කිවුවෙ හැමෝටම සිද්ධ වෙලා තියෙන්නෙ මොනවාහරි විකුණලා තමතමන්ගේ ලාභ රේට්ටුව වැඩි කරගන්න. ඔන්න බලන්න දේවයන් වහන්ස..

ගෙදර තියෙන බඩුමුට්ටු , අඳින පලඳින ඇඳුම්, ඇ‍ඟේ දුවන ලේ, ශරීරයේ අභ්‍යන්තර කොටස්, (වකුගඩු වගේ, ඇස් වගේ,) විකුණලා ලාභ ලබනවා., තරගෙට. ගෑනුන්ට නං විකුණන්න ඇඟක් තියෙනව. ඒ අතරෙත් තරගයක් තියෙනව.

අපි හැමෝටම ලේසියෙන් විකුණන්න තියෙන්නෙ ‍්‍ ශ්‍රමය. මේ ශ්‍රමය විකිණිල්ල ටයි එකක් දාගෙන කරන්නත් පුළුවන්, අමුඩෙ ගහගෙන කරන්නත් පුළුවන්. අපි කවුරුත් ශ්‍රමිකයො, කෑලිවලට වැඩ කරන. මාසෙ අන්තිමට ලැබෙන වැටුපෙත් තියෙන්නෙ දවස් කුලී. අපි හැමෝම කරන්නෙ එක වැඩේ නං ඒ කියන්නෙ ශ්‍රමය විකුණනඑක නම් ඇයි කෙළගැනිලි. කෙළගන්නව නම් කියන්න ඕන වෙන දෙයක් නෙමෙයි. දීමනා ලැබීමේ විසමතාව ගැන. එහෙම නේද දේවයන් වහන්ස. "තොට වැඩි පඩි. මට අඩු පඩි."

මේ ඊනියා( අසම්පූර්ණ) ධනේශ්වරය නිසා තමයි තමතමන්ගෙ පෙට්ටවලට තමතමන්ම ඇණ ගහගෙන ජීවිතේ ගෙනියන්නෙ, අනුන්ට කෙළ වුණත් මොකෝ කියලා.

මේ නිසා අප කාටවත් පඨිසෝතගාමී වෙන්න බැහැ. ණය තුරුස් වෙවී ජීවිතය ඉදිරියට තල්ලු නරන්නයි වෙලා තියෙන්නෙ දේවයන් වහන්ස..

පාරිභෝගිකයන් කොටසකුත් මේ අතර ඉන්නවා. ඔවුන් යම්යම් දේ  සිල්ලරේට විකුණන්නෙ වෙළෙන්න්ගෙ ගොදුරු බවට පත්වෙලා. ඒ කියන්නේ දෙගොල්ලම පීනනවා. හැබැයි ලොකු එකා පොඩි එකාව ගොදුරු කරගන්නව.

අද ඉන්න තරමක් ඉන්නෙ මුදලාලිලා. උන්ගෙ සල්ලි ඕපපාතිකයි. ඇතැම් විට කළු සල්ලි සුදු කරලා වෙන්නත් පුළුවනි. ඒ මුදලාලිලා තමයි අද කෙරුමො. උන් අත තමයි අද ජනමාධ්‍යයත් තියෙන්නෙ. උන්ට ඕන කරන්නෙ ජනතාව ගොඩගන්න පත්තර නෙමෙයි. බඩුවක් නිෂ්පාදනය කරන්නෙ. උන්ට අනුව පත්තරෙත් බඩුවත් ලාභ ඉපැයීමේ තරගයට අවතීර්ණ වුණු.